Menu

Narkomania

Maj 2, 2018 - Narkotyki

Narkomania to podstępna, chroniczna choroba prowadząca do wyniszczenia organizmu, wpływająca na ośrodkowy układ nerwowy człowieka, negatywnie oddziałująca na zdrowie fizyczne i psychiczne oraz kontakty społeczne. Śmiało można powiedzieć, że „narkoman żyje po to aby brać, ale musi brać, aby w ogóle żyć”.narkomania

 

Od czego go zacząć leczenie narkomanii?

 

Narkomania jest chorobą. Najważniejsze jest, aby osoba uzależniona uświadomiła sobie ten fakt i poszukała profesjonalnej pomocy. Warto pamiętać, że możliwie, jak najwcześniejsza diagnoza daje lepsze skutki terapeutyczne i szybciej pozwala wrócić do normalnego, satysfakcjonującego życia.

Terapię narkotykową należy rozpocząć, gdy osoba chora odczuwa głód (silna, niemożliwa do pokonania potrzeba zażycia substancji odurzającej), zaczyna tracić kontrolę nad ilością przyjmowanych narkotyków, zwiększa ich dawki oraz zaczyna odczuwać nieprzyjemne objawy zespołu abstynencyjnego w przypadku odstawienia substancji uzależniającej.

Metody leczenia uzależnienia od narkotyków

Sposób leczenia uzależnienia od narkotyków powinien być dobrany do stopnia zaawansowania problemu oraz indywidualnej sytuacji pacjenta. Obecnie stosowane jest leczenie:

Leczenie krótkoterminowe najczęściej podejmowane jest na oddziałach szpitalnych zajmujących się terapią uzależnień i polega na połączeniu opieki medycznej, farmakologii i konsultacji psychologicznych. Taką formę terapii wykorzystują także kliniki i szpitale psychiatryczne. Leczenie trwa 6-8 tygodni i najczęściej bywa wstępem do terapii ambulatoryjnej.

Leczenie stacjonarne średnioterminowe to programy terapeutyczne stosowane m.in. przez ośrodki leczenia narkomanii. Taka terapia najczęściej trwa około 6-8 miesięcy.

Leczenie stacjonarne długoterminowe może trwać od roku do dwóch lat, a jego założeniem jest nie tylko terapia, ale także rozwój umiejętności społecznych (osoby uzależnione w tym czasie podejmują prace w ośrodku).

 

Model Minnesota w leczeniu narkomanii (terapia ukierunkowana na abstynencję)

Wiele ośrodków terapeutycznych wykorzystuje model Minnesota. Został on opracowany z myślą o leczeniu uzależnień (w tym narkomanii). Jego założeniem jest traktowanie uzależnienia od substancji psychoaktywnych jako choroby, uszanowanie godności osobistej uzależnionego. Długofalowym celem terapii narkotykowej jest dożywotnia abstynencja od substancji odurzających.

Terapia substytucyjna

W leczeniu uzależnienia narkotykowego bywa wykorzystywana terapia substytucyjna. Wywołuje ona bardzo duże kontrowersje, ponieważ jej głównym założeniem jest zastąpienie dożylnych narkotyków preparatami farmaceutycznymi dającymi podobne efekty. Przyjmowanie odpowiednio dobranych leków pozwala zlikwidować głód abstynencyjny. Z czasem, dawki substancji są zmniejszane. Takiej formie leczenia cały czas towarzyszy terapia psychologiczna.

Terapia poznawczo-behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna wykorzystuje mechanizmy powtarzania sytuacji i uczenia się do wyeliminowania sięgania po substancje psychoaktywne. Chory poznaje sytuacje, kiedy najczęściej sięga po narkotyki i uczy się zwalczać pokusę. Ta forma leczenia często jest łączona z terapią środkami farmakologicznymi.

Ośrodki terapeutyczne wykorzystują model:

Cele terapii narkotykowej

Celem terapii narkotykowej jest poprawienie jakości życia (zdrowie fizyczne i stan psychiczny), odstawienie substancji odurzających i dążenie do całkowitej abstynencji. Terapia pozwala przejąć odpowiedzialność za własne zachowania, radzić sobie w codziennych sytuacjach oraz momentach stresowych bez sięgania po substancje psychoaktywne.

Uzależnieni uczą się rozpoznawać mechanizmy towarzyszące chęci sięgania po narkotyki, ćwiczą asertywność, dużą do nauki swobodnej komunikacji społecznej oraz nawiązywania zdrowych relacji z bliskimi. Wszystkie te działania prowadzą do zatrzymania rozwoju choroby.

W zależności od stosowanego środka uzależniającego zastosowano podział na:

Morfinizm – uzależnienie od zażywania morfiny , który jest otrzymywany z makówki i łodyg maku. Morfinizm rozwija się głównie u osób otrzymujących morfinę jako środek przeciwbólowy. Na szerszą skalę po raz pierwszy przypadki morfinizmu zbadano i opisano podczas wojny secesyjnej w USA oraz tuż po niej, ze względu na masowe stosowanie morfiny przez ówczesnych lekarzy w szpitalach polowych podczas działań wojennych. Po zakończeniu walk pojawiło się wielu żołnierzy,  którzy opuszczając szpitale polowe nierzadko byli już uzależnieni od morfiny, która była im nadmiernie podawana przez medyków. Morfinizm należy do grona uzależnień o charakterze narkotycznym i był uważany za uzależnienie wcześniej niż alkoholizm czy nikotynizm.

Heroinizm – uzależnienie od zażywania diacetylomorfiny  (C21H23NO). Heroinizm jest jednym z najcięższych uzależnień narkotykowych . Można go podzielić na uzależnienie fizyczne i psychiczne. Uzależnienie fizyczne charakteryzują tzw. objawy abstynencyjne (nudności, bóle kostno-stawowe, bóle mięśni, biegunka).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *